Będąc wspólnotą Kościoła, jesteśmy odpowiedzialni nie tylko za siebie ale także za dobro naszych braci i sióstr. Zgodnie ze słowami św. Jana Pawła II, „nie możemy być spokojni, gdy pomyślimy o milionach naszych braci i sióstr, tak jak my odkupionych krwią Chrystusa, którzy żyją nieświadomi Bożej miłości” (Redemptoris Missio, nr 86). Na chrześcijanach spoczywa obowiązek braterskiego upominania. Święty Augustyn zachęcał swoich wiernych, by upominali braci z miłości, nie z pragnieniem zranienia, ale z serdeczną intencją osiągnięcia jego poprawy. Papież Franciszek wielokrotnie podkreślał, jak osąd i mówienie za plecami grzesznika szkodzi naszym relacjom. „Porozmawiaj z nim <twarzą w twarz>, uczciwie, aby pomóc mu zobaczyć, gdzie popełnia błąd. Zrób to dla jego dobra, przezwyciężając wstyd i znajdując prawdziwą odwagę, która nie polega na szyderstwie, lecz na mówieniu jemu w twarz, łagodnie i uprzejmie” (Franciszek). Prostujmy więc błędne drogi w nas i wokół nas, a wtedy przyczynimy się do zwycięstwa dobra i prawdy.

Program duszpasterski Kościoła w Polsce