Wniebowstąpienie Jezusa to nie tylko punkt kulminacyjny Jego ziemskiego życia – to początek życia Kościoła w świecie. Kiedy Pan wstępuje do nieba, apostołowie nie otrzymują „czasu odpoczynku", lecz posłanie do misji: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody (...). A oto Ja jestem z wami przez wszystkie dni" (Mt 28,19- 20). W Ewangelii dnia Jezus ogłasza, że otrzymał wszelką władzę w niebie i na ziemi, ale nie zatrzymuje jej dla siebie. On dzieli się tą władzą z uczniami, by uczynić z nich świadków. Władza Chrystusa nie polega na panowaniu nad innymi, ale na służbie zbawieniu każdego człowieka. W tej właśnie służbie uczestniczy Kościół. Aniołowie w Dziejach Apostolskich pytają: „Czemu stoicie i wpatrujecie się w niebo? (Dz 1,11). To pytanie staje się duchowym przełomem: patrzenie w niebo musi prowadzić do działania na ziemi. Dlatego świadectwo wiary nie może być zamknięte w przestrzeni Kościoła. Musi objąć: rodzinę, pracę zawodową, społeczeństwo, środowisko kulturowe – jako pole obecności uczniów-misjonarzy, którzy nie boją się być „solą ziemi" i „światłem świata".

Program duszpasterski Kościoła w Polsce