„Czy Pan jest rzeczywiście pośród nas, czy nie?” – było to najważniejsze pytanie Izraelitów wędrujących przez pustynię, decydujące o sensie tej wędrówki. W tym wypadku było ono jednak wyzwaniem Boga: synowie Izraelscy kusili Boga, tzn. „wystawiali Go na próbę”. Lud „szemrał” wyrażając w ten sposób swoje niezadowolenie. Wszystko to było znakiem braku zaufania Bożej Opatrzności. Bóg się tym nie zraża. Wierny swoim obietnicom okazuje się dla Izraela Skałą „Opoką”, na której może on budować swoją pewność, oraz Źródłem wody żywej. Bóg nie odmawia swoich darów tym, którzy zaufali Jego dobroci i wierności. Oprócz wody i pożywienia, człowiek odczuwa również pragnienie życia i miłości, głód wieczności. Jezus mówi: „….ponieważ Ja żyję, i wy żyć będziecie”. Powiedział także: „Jam jest chleb życia”; „Jeśli ktoś jest spragniony, niech przyjdzie do Mnie i pije”. Jezus jest żywym źródłem życia wiecznego. Kto z tego źródła pije, ten wie, że nie umrze; żyje i żyć będzie.