Życie wielu współczesnych ludzi pozbawione jest smaku i osnute ciemnością. Sytuacja taka może wyrażać się na różne sposoby. Może to być brak sensu życia, przedłużający się smutek, błądzenie w poszukiwaniu prawdziwego szczęścia, poczucie nie bycia kochanym, niespotkanie Chrystusa. Dzisiejsza liturgia pomaga nam zrozumieć, że tacy ludzie nie są przez Boga zapomniani. Bóg potrzebuje jednak kogoś, kto będzie narzędziem w Jego ręku. Potrzebuje swoich uczniów-misjonarzy. Nikt, kto przyjął Chrystusa do swojego życia, nie może świecić w ukryciu. Wtedy jego blask nie ma sensu. Każdy uczeń Chrystusa już przez sam fakt autentycznego życia miłością Bożą staje się niosącym jej blask. Zrobi natomiast jeszcze więcej, kiedy rozejrzy się wokół siebie, aby rozeznać, czy nie ma czasem w pobliżu ludzi żyjących w mroku i bez smaku życia. Jezus swoim pochyleniem się nad potrzebującym i pytaniem o jego potrzeby już dawał nadzieję i właściwie można powiedzieć, że tym właśnie pochyleniem się nad człowiekiem i słuchaniem go już leczył – rozpraszał życiowe mroki.

Program duszpasterski Kościoła w Polsce