Liturgia słowa wyraźnie ukazuje, że przyjęcie głosu Pasterza prowadzi do przemiany życia. W Dziejach Apostolskich można usłyszeć: „Ratujcie się spośród tego przewrotnego pokolenia!" (Dz 2,40), co oznacza wezwanie do zerwania ze stylem życia, które nie przynosi pokoju ani zbawienia. W liście św. Piotra można przeczytać o Jezusie, który „nie odpowiadał zniewagą, lecz oddał się Temu, który sądzi sprawiedliwie" (1P 2,23). To obraz świadectwa miłości, cichości i zaufania do Boga, które uczniowie są wezwani naśladować. A więc świadectwo wiary w świecie to styl życia Dobrego Pasterza – nie dominującego, ale towarzyszącego; nie przemądrzałego, ale łagodnego; nie kontrolującego, ale prowadzącego miłością.

Kościół uświęcony w Eucharystii jest Kościołem słuchającym, który rozeznaje głos Pasterza, by odrzucić głosy świata i podszepty złodziei i rozbójników. Jest także Kościołem posłusznym Duchowi, ponieważ tylko On pozwala przejść przez bramę Chrystusa i prowadzi na pastwiska życia. To także Kościół wolny od podstępu, nieprzebaczenia i gniewu, czyli od tego, co dzieli wspólnotę i niszczy jej wiarygodność (zob. 1P 2), a także Kościół pełen nadziei, który nie lęka się trudów życia i misji, ponieważ wie, że nie idzie sam – to Pasterz jest pierwszy i ostatni w każdej jego drodze.

Program duszpasterski Kościoła w Polsce