Przypowieść o siewcy uczy nas, że przyjęcie słowa Bożego nie kończy się wraz z zakończeniem liturgii. W istocie, to właśnie poza celebracją liturgiczną ujawnia się prawdziwa odpowiedź człowieka na dar łaski otrzymanej podczas zgromadzenia. Ziarno słowa zostaje zasiane w naszych sercach podczas Eucharystii, ale jego wzrost zależy od tego, jak będziemy pielęgnować je w codzienności. Naszą odpowiedzią Bogu poza liturgią staje się życie zakorzenione w słowie, które usłyszeliśmy. To codzienna modlitwa, medytacja nad Pismem Świętym, podejmowanie dobrych uczynków, wytrwałość w pokusach i cierpliwość w trudnościach. To także troska, by „ciernie” doczesnych trosk nie zagłuszyły w nas tego, co święte, byśmy nie pozwolili „ptakom” rozproszeń i złych wpływów wydziobać ziarna Bożej łaski. Poza liturgią wierni są wezwani do tego, by w swoich rodzinach, miejscach pracy, relacjach międzyludzkich i w osobistych wyborach pozwalali dojrzewać owocom wiary: miłości, pokoju, przebaczeniu, cierpliwości i dobroci. W ten sposób ziarno słowa staje się w nich dojrzałym plonem, który przemienia nie tylko ich samych, ale także świat wokół. Taka odpowiedź na Boże wezwanie jest nieustannym procesem współpracy z łaską.

Program duszpasterski Kościoła w Polsce